startpagina terug naar Spel aan de Maas
Klik op de volgende regel op de eerste letter van het spel waar je naar zoekt.
1-9
Spelverslag van Funkenschlag

Sessies:

16 oktober 2007
13 november 2007
21 november 2006
18 april 2006
14 februari 2006
17 januari 2006
11 oktober 2005
19 april 2005
13 juli 2004

16 oktober 2007

Spelers: Mark, Peter Hein en Sten

Peter Hein had het spel een tijd geleden een keer gespeeld, maar kende de regels alleen nog in hoofdlijnen. Voor de anderen was het überhaupt nieuw. De verwachtingen waren hooggespannen, want het spel staat wel op 1 in de lijst met meest gewaardeerde spellen van Spel a/d Maas!
Na de uitleg voltrok zich een potje dat in de woorden van Bas volkomen bizar was. De eerste paar rondes kocht iedereen snel alle grondstoffen die hij kon, nu de prijzen nog laag waren. Maar omdat er maar een beperkt aantal grondstoffen bijkomt per beurt, bleven de prijzen in de volgende rondes telkens hoog. Daardoor kon iedereen maar mondjesmaat huizen bouwen. Omdat iedereen ernstige overcapaciteit had, werden die huizen dan wel van elektriciteit voorzien. Het geld dat dat opleverde werd hoofdzakelijk gebruikt in de veiling en bij het opkopen van grondstoffen.
Zo raakten de spelers verzeild in een spiraal: de grondstoffen waren altijd extreem duur, waardoor iedereen graag als eerste wilde kopen. Daarvoor moet je weinig huizen hebben, wat nog een extra reden gaf om weinig huizen te maken. Omdat het verdiende geld ook werd geïnvesteerd in goede centrales, bleef iedereen een forse overcapaciteit houden. Lagen er alleen matige centrales, dan werd er niet geboden, maar de goede gingen voor hoge prijzen weg
Toen fase drie inging had Sten nog slechts twaalf huizen, en Peter Hein en Mark een respectievelijk twee minder. Peter Hein had het hele spel de minste huizen gehad en daar erg van geprofiteerd. Mark nam die positie over door een beurt geen huizen te kopen terwijl Peter Hein er wel een had gekocht. Dat gooide zand in de motor van Peter Hein, die nu moest vrezen te weinig steenkool te kunnen kopen. Inmiddels had iedereen genoeg geld dat de hoge brandstofprijzen geen probleem meer waren. Bij olie en kolen was de beschikbaarheid daarentegen een groot probleem voor Peter Hein en Sten, omdat Mark iedere beurt alles opkocht. Peter Hein had nog wel een afvalcentrale en Sten een kerncentrale waar ze onbedreigd brandstof voor konden kopen, maar om te kunnen winnen hadden ze toch ook olie of kolen nodig.
Een beurt verzuimde Sten het af te maken door nog vijf huizen te maken. Had hij het wel gedaan, dan had hij goede kans gehad dat de anderen te weinig geld hadden om nog genoeg huizen te kopen. Nu gunde hij de anderen nog een extra beurt aan inkomsten. Dit was vervelend voor Sten, want Mark en Peter Hein hadden allebei een capaciteit van achttien steden, maar nog niet genoeg geld om op zoveel huizen te komen. Na de bewuste beurt van Sten had Mark eens ernstig zitten rekenen en geconcludeerd dat hij in een beurt zes huizen kon kopen plus de grondstoffen om die van elektriciteit te voorzien. Helaas had hij niet meer genoeg om alle grondstoffen te kopen, waardoor er voor Peter Hein nog wat steenkool overbleef.
Peter Hein had geen andere keuze dan te proberen vijf huizen te maken. Dat lukte en wonderwel had hij ook nog wat meer geld over dan Mark. Sten bulkte in de elektro’s, maar omdat zijn capaciteit slechts vijftien was, was hij kansloos voor de eindzege.
Iedereen vond het een prima spel, maar zeker niet zo briljant als de gemiddelde SadM-waardering van 4,7 doet vermoeden.

Uitslag: Peter Hein 17 (161 elektro’s), Mark 17 (144), Sten 15
Waardering: allen 4

13 november 2007

Peter Hein had vorige week voor Bas de nieuwe set Funkenschlag elektriciteitscentrales uit Essen meegenomen. Die wilde Bas graag proberen en de andere deelnemers waren daar ook wel voor te vinden. Er zijn verschillende varianten mee mogelijk, maar om het een beetje simpel te houden werd simpelweg met de nieuwe set (zonder de extra grote centrales) gespeeld.
Er werd enige tijd getwijfeld over welk bord te spelen tot Jeroen, die het spel als enige nog niet kende, riep dat hij voor Frankrijk was. Daarmee was de keus gemaakt. De meest zuidoostelijke provincie, die intern goede verbindingen heeft, werd uit het spel genomen. In Frankrijk begint het uranium een stuk goedkoper dan normaal en daar wist Wendy later goed gebruik van te maken.
De eerste ronde werden er centrales gekocht die gelijk de toon zette voor een groot deel van het spel. Wendy ging voor het goedkope uranium, Dirk Jan voor het afval, Willemien voor de olie, Bas voor de kolen en Jeroen had een mix van kolen en olie. Bas mocht als eerste huizen bouwen en zette na enige overweging toch maar in Parijs, waar drie steden met nul verbindingskosten staan. Dirk Jan bezette de andere twee Parijse steden, zodat Bas daar voorlopig niet veel aan had. Willemien begon in de noordoosthoek, Jeroen ten westen van Parijs en Wendy net ten zuiden van Jeroen. Terwijl de andere spelers vochten om de noordelijke steden, en met name de drie heren elkaar daarbij danig in de weg zaten, kon Wendy vrijwel ongehinderd naar het zuiden uitbreiden. Dat kostte haar in eerste instantie iets meer, maar het bleef voor haar makkelijk en ook in deel twee van het spel kon ze nog veel steden als eerste bebouwen.
In het eerste deel van het spel kwamen er erg veel dure centrales langs. Deze waren echter dan wel nog niet te koop, dan wel te duur voor de spelers.  Het gevolg was echter dat er tegen het eind van deel twee vooral nog centrales van 2 of 3 capaciteit te koop waren die niemand wilde hebben.
In de een na laatste ronde zou Wendy het spel kunnen uitmaken. Ze zou dan echter niet winnen, omdat ze een capaciteit minder had dan Dirk Jan. Er was voor haar echter geen geschikte centrale te koop om die capaciteit uit te breiden. Voor de anderen ook niet, zodat de laagste centrale de doos inging. Als vervanging werd net de deel 3 kaart gedraaid. In wat de laatste ronde zou worden waren er nu weer allerlei grote centrales te koop. Zoveel, dat er nauwelijks om geboden werd. Ook was er een centrale met 2 kolen voor 7 huizen die alleen door Dirk Jan gebruikt kon worden, omdat hij nog een kolenvoorraad had. De kolen waren inmiddels zo schaars dat geen van de anderen deze centrale had kunnen gebruiken. Hij kon hem dan ook zonder bieden kopen.
Nog steeds dacht iedereen dat Wendy, met een grote geldvoorraad dankzij de goede verbindingen en het goedkope uranium, het spel wel zou gaan winnen. Totdat Bas, die zichzelf als laatste in de beurtvolgorde had gemanouvreerd en nog geen centrale had gekocht, aan de beurt was. Net op dat moment werd de enige centrale met een capaciteit van 8 (uit 2 uranium) gedraaid. (In de basisset is de hoogste capaciteit 7.)  Als deze eerder was gedraaid en hij tegen anderen op had moeten bieden had hij niet genoeg geld over gehad om genoeg huisjes te bouwen. Nu kon hij hem echter voor de basisprijs van 50 kopen en had hij nog net genoeg geld om de bijbehorende huizen te bouwen. Dankzij deze gelukkige kaart, en tot grote frustratie van Wendy, won hij hiermee toch nog het spel.

Uitslag: Bas 17, Wendy 16 + 80 elektro, Dirk Jan 16 + 13 elektro, Jeroen 15 + 82 elektro, Willemien 15 + 47 elektro
Waardering: Bas, Dirk Jan en Willemien 5, Wendy 4½, Jeroen 3½

21 november 2006

Spelers: Bas, Ilja, Anne-Marie en Martin

Er waren genoeg mensen om twee spellen te spelen en Bas zag zijn kans schoon om de nieuwe leden aan Funkenschlag, een van zijn favorieten, te krijgen. Mede dankzij de enthousiaste reacties van Dagmar, die zelf iets anders voor de recensie wilde spelen, bleken ze daar wel voor in. Bas wilde graag het nieuwe Benelux bord (met op de achterkant Centraal Europa) uitproberen dat Dagmar ook had (en waar ze meer voor betaald bleek te hebben dan Bas).

De regelwijzigingen bij het Benelux bord zijn niet zo groot, maar doen het spel wel anders verlopen. Er is meer olie en minder kolen, zowel in het begin als bij het aanvullen. De verbindingen zijn relatief goedkoop. Als de eerste centrale in de toekomstige markt een windmolen is, is die ook te koop. Maar de grootste wijziging is dat aan het eind van de ronde niet alleen de duurste centrale onderop de tapel gaat, maar ook de goedkoopste de doos in.

In het begin kozen Ilja en Martin een plek in het goedkope Noord Holland. Anne-Marie in Gelderland en Bas in Belgie. Daarmee zaten Ilja en Martin elkaar wel een beetje in de weg. Tegen het eind van het eerste deel deed Martin een grote sprong en zette voor veel geld een huis in Brugge, terwijl Bas dacht dat hij dat gebied inmiddels wel voldoende omsingeld had om er te zijner tijd zelf te gaan staan.

Het was niet duidelijk of het door de extra regel kwam, maar men kocht veel windmolens. Op een zeker moment hadden Ilja en Martin er elk twee en Anne-Marie ook nog een. Bas had het hele spel alleen maar kolen- en olie-centrales. Mede door het grote aantal windmolens bleven de prijzen
van grondstoffen laag. Samen met de goedkope verbindingen zorgde dit ervoor dat men sneller dan gebruikelijk kon bouwen. Met de snellere doorstroming van centrales resulteerde dit in een kort spel. Dat wordt in de regels bij het Benelux bord ook al genoemd.

Voor we gingen spelen had Dagmar de tip gegeven vooral achteraan in de beurtvolgorde te staan. Ilja hield zich daar nauwlettend aan en had het hele spel de minste huisjes op het bord. Dat brak haar aan het einde echter op, want hoewel ze net als de winnaar voor 17 centralecapaciteit had, had ze maar 15 huisjes op het bord en werd daarmee laatste.

Achteraf bedacht Bas dat hij vergeten was om, zoals bij vier spelers hoort, vier centrales uit het spel te halen. Dit leek echter met de snellere centrale-doorloop in de Benelux wel beter. Het derde deel brak net aan toen de derde stadsplaatsen en de grootste centrales nodig waren. Ook was er aan het einde nog maar 1 centrale in de stapel.

Het spel was de nieuwe leden goed bevallen. Ilja wil het nu voor haar verjaardag hebben.

Uitslag: Bas 17, Anne-Marie 16 (66 elektro), Martin 16 (27 elektro), Ilja 15.
Waardering: Bas en Ilja 5, Martin 4.5, Anne-Marie 4

18 april 2006

Spelers: Bas, Dagmar, Niek, Peter Hein en Willemien

Vanavond werd er met de kaart van Duitsland gespeeld, waarbij het zuidelijkste gedeelte, van Freiburg tot München, niet meedeed. Bas legde de regels uit, wat bij Funkenschlag gelukkig niet zo lang duurt.
Voor de eerste paar centrales werd niet fors opgeboden en iedereen kon voor een aardig bedrag wat krijgen. Een geleidelijke overgang naar telkens wat betere centrales bleek dit potje niet mogelijk, want na de eerste paar goedkope centrale kwamen direct enkele vrij dure tevoorschijn. Peter Hein bood flink voor de olie/kolencentrale die vier steden kan voorzien, maar had daarna geen geld meer over om nieuwe huizen te bouwen. Hij kwam zo met een forse overcapaciteit te zitten en werd in zijn uitbreidingsmogelijkheden op het bord in de weg gezeten door Dagmar. Niek dacht de eerste twee kerncentrales te kunnen claimen, maar Dagmar bood net iets meer voor de tweede dan hij wilde betalen. Een monopolie in de uraniummarkt zat er voor hem niet in. Bas ging voor monocultuur met alleen maar kolencentrales, Willemien begon bijna als vanzelfsprekend met een windmolenpark.
Nadat er een paar dure centrales langs waren gekomen kwamen juist weer enkele goedkope langs, waar niemand meer interesse in had. Ze konden gewoon te weinig steden van stroom voorzien.
Vooral Peter Hein had hier last van. Met twee windparken en een kolen/oliecentrale hoefde hij zich om grondstoffen geen zorgen te maken (er waren maar weinig oliecentrales in het spel, waardoor olie erg goedkoop was). Geld voor huizen had hij ook genoeg, maar het had geen zin om die te bouwen als hij ze toch niet van stroom kon voorzien. Alle spelers bleven een beetje hangen op een capaciteit van tussen de 10 en 12; alleen Dagmar kon er meer van stroom voorzien, maar had niet genoeg geld om huizen te bouwen.
Uiteindelijk kwamen de grote centrales dan toch tevoorschijn. Niek kocht een grote kolencentrale, maar helaas had hij over het hoofd gezien dat Koning Kool Bas voor hem grondstoffen mocht inkopen. Bas was natuurlijk niet te beroerd om alle kolen voor de neus van Niek weg te kopen, waardoor Niek meer last dan profijt van zijn nieuwe central had.
Ook Willemien had iets over het hoofd gezien: iedereen had wel een capaciteit van twaalf, maar niemand had twaalf huizen. Zij had de meeste huizen en mocht daardoor pas als laatste huizen bouwen. Als ze er drie bij had gebouwd had ze het spel direct beëindigd en daarmee gewonnen. Nu kwam er nog een ronde en maakten de anderen nog kans. Desalniettemin waren de vooruitzichten van Willemien gunstig.
De laatste ronde bouwde iedereen flink huizen bij en werd er ook in meer grote centrales geïnvesteerd. Alleen Niek onbrak het aan de juiste grondstoffen om zijn centrales op te stoken, door het akkefietje met de kolen. Hij zwom in het geld, maar daar had hij nu helaas weinig aan.
Op Niek na eindigde alle speler op veertien voorziene steden. Het geld zou nu de beslissing moeten brengen. Peter Hein had goede hoop op de winst, omdat hij al een paar beurten nauwelijks geld had uitgegeven. De laatste ronde met vier huizen was echter vrij kostbaar geweest, waardoor hij ‘slechts’ 156 elektro over hield. Willemien bleek er nog een kleine vijftig meer te hebben. Haar foutje had haar dus niet de kop gekost.
Peter Hein was erg enthousiast over zijn verlate eerste kennismaking met Funkenschlag. De andere waarderingen waren zelfs nog hoger.

Uitslag: Willemien 14 (205 elektro), Peter Hein 14 (156), Bas 14 (99), Dagmar 14 (29), Niek 12
Waardering: Bas, Dagmar, Niek en Willemien 5, Peter Hein 4½

14 februari 2006

Spelers: Bas, Angela en Dirk Jan

Bas had recentelijk de uitbreidingskaart van Italië/Frankrijk verworven en wilde deze wel eens uitproberen. Dirk Jan had het spel al eens op de Amerikaanse kaart gespeeld terwijl Angela het spel nog niet kende.
Na de uitleg werd besloten om op de kaart van Italië in het noorden te spelen. Bas begon in de buurt van Venetië, Angela in het ‘zuiden’ en Dirk Jan in het Noorden. In de één na laatste beurt konden zowel Angela als Dirk Jan het spel laten eindigen door de aanschaf van een zeventiende huis. Beiden hadden hiervoor genoeg geld. Dat zou Bas op de derde plaats laten met 16 huizen en slecht brandstof voor elf eenheden. Gelukkig voor hem wilden zowel Dirk Jan als Angela dit niet doen, omdat de bouwer hiermee zelf de tweede zou worden! Voor Dirk Jan bleek dat een beurt later toch beter te zijn geweest, want Bas zat ruim in het geld en kon zijn brandstof tekort aanvullen en een extra huis kopen.

Uitslag: Bas 17 (152), Angela 17 (66) Dirk Jan 15
Waardering: Bas 5, Dirk Jan en Angela 4½

17 januari 2006

Spelers: Bas, Dirk Jan en Willemien

Bas had al maanden lopen zeggen dat hij Funkenschlag zo'n leuk spel vond en daarom had hij het van Willemien voor zijn verjaardag gekregen. Nu wilde hij het natuurlijk ook doen. Niet iedereen werd daar enthousiast van, en de tigste Kolonistenvariant moest nog gerecenseerd, maar gelukkig voor Bas wilden Dirk Jan en Willemien wel aanschuiven.
Omdat Dirk Jan het nog niet kende zocht men een gebied met niet te dure verbindingen en de keus viel op de oostelijke delen van de Verenigde Staten. Bas bouwde zijn eerste huis in de goedkope noordoosthoek, Dirk Jan in de eveneens goedkope zuidhoek en Willemien ging vrij centraal staan, waarmee ze iets duurdere verbindingen had, maar wel meer uitbreidingsmogelijkheden. Tegen het eind van het eerste deel had Bas zes huizen en kon nergens meer bouwen zonder extreem veel te betalen.
Bas en Willemien kochten als eerste centrale een kolencentrale, terwijl Dirk Jan een gemengde (kolen/olie) kocht. Dirk Jan kocht toch ook kolen om voor de anderen de prijs op te drijven. Dit zette de trend voor het spel, waarin kolen voortdurend schaars waren en er olie in overvloed was. Er kwamen echter vrijwel geen oliecentrales langs om hier gebruik van te maken.
Met drie spelers komt er weinig uranium en afval in het spel. Toen de prijs daarvan een beetje gezakt was begon Willemien over te schakelen op kerncentrales. Dirk Jan kocht nog een afvalcentrale, die wat later toch maar weer door windmolens vervangen werd. Bas hield het bij de kolen met een klein windmolentje, tot de een na laatste ronde. Hij was als laatste bij het veilen toen net de kernfusiecentrale omgedraaid werd en hij die zonder bieden kon kopen.
In de laatste ronde werd het zoals gewoonlijk spannend. Bas en Willemien konden hun capaciteit naar 17 uitbreiden en ook 17 huizen bouwen. Dirk Jan zou niet verder komen dan 15 aan centrale vermogen, dus als het spel inderdaad deze ronde zou ophouden maakte hij weinig kans meer. Er waren genoeg centrales met 6 capaciteit in de markt om iedereen er eentje te verschaffen zonder al te veel te hoeven bieden. Bas was echter heel gemeen door van die centrales de kolencentrale te kopen en vervolgens alle kolen in het spel op te kopen (al had hij die zelf niet allemaal nodig). Hierdoor had Willemien geen brandstof meer voor haar al eerder gekochte kolencentrale en kon daardoor veel minder steden van stroom voorzien.
Bas gaf het spel nog steeds enthousiast een 5, de anderen sloten zich daar na enig weifelen bij aan.

Uitslag: Bas 17, Dirk Jan 15, Willemien 11
Waardering: allen 5

11 oktober 2005

Spelers: Bas, Helène en Niek

Om duistere of op zijn minst schaduwrijke redenen wilden de meeste aanwezigen Shadows over Camelot spelen. Bas, die daar niet zo'n fan van is, stelde toen voor om Funkenschlag te spelen. Gelukkig vond hij in Helène en Niek nog een paar medespelers. Men besloot de oostelijke drie gebieden van Amerika als bord te gebruiken, waar veel goedkope routes zijn.
Na de eerste veilingronde werden de eerste huizen geplaatst. Helène mocht eerst en koos een centrale plek, waar niet de allergoedkoopste routes waren, maar wel veel uitbreidingsmogelijkheden. Vervolgens koos Bas voor de noordoostelijke hoek en Niek voor de zuidoostelijke hoek.
Na een paar rondes uitbreiden had ieder ongeveer zes huisjes met bijbehorende productiecapaciteit. Zoals wel vaker gebeurt in dit spel was niemand erg genegen om stap twee te doen beginnen door een zevende huisje te bouwen, en daarmee anderen de eerste keus op de nieuw beschikbare bouwplaatsen te geven. Bas vond dit wel prima, want mede door twee windmolencentrales verdiende hij iedere ronde net iets meer dan de anderen.
Ook had men niet erg de neiging om uit te breiden doordat er niet veel mooie centrales langs kwamen. Vooral Niek had hier pech mee. Verschillende keren als hij aan de beurt was om een centrale in de veiling te brengen werd er een lage gedraaid, zodat een goede centrale die klaar lag niet beschikbaar kwam.
Na enige rondes was Helène het zat en bouwde haar zevende huisje. De volgende ronde kwam er een centrale met vijf capaciteit tevoorschijn die Bas voor relatief weinig geld kon kopen. Hiermee ging zijn capaciteit van zeven naar elf. Prompt werd er weer een kleine oninteressante centrale voor in de plaats gedraaid. Niek mocht die ronde als eerste bouwen, en breidde uit naar de goedkope noordoosthoek waar Bas al zat, waardoor de laatste niet in zijn keus beperkt werd. Bas bouwde met zijn opgespaarde geld dan ook gelijk van zes naar elf huisjes en kreeg veel inkomsten.
De ronde erna werden de aangeboden centrales niet veel beter. Niek zat net uitgebreid aan Helène uit te leggen dat een centrale van drie nooit tot het eind toe nuttig kan zijn toen Bas zijn kans schoon zag en met de recente inkomsten en nog wat van het eerder genoemde spaargeld maar liefst zes huisjes bouwde en het spel deed beëindigen, hiermee bewijzend dat je best kan winnen terwijl je nog een 2-centrale hebt.
Helène, die het spel niet eerder gespeeld had, was nogal verbluft door het voor haar zeer plotselinge einde. Stap 3 was nog niet eens begonnen (al bleek het kaartje bovenop te liggen) en de hoogste verkochte centrale was de 28, die Niek in bezit had.

Uitslag: Bas 11, Niek 9 (143 geld), Helene 9 (91 geld)
Waardering: Bas en Niek 5, Helene 3½

19 april 2005

Spelers: Bas, Dagmar, Niek, Olaf en Willemien, met Anda als supporter

Bas had gevraagd of Dagmar en Niek Funkenschlag van Friedemann Friese mee wilden nemen. Dat hadden ze braaf gedaan en ze wilden het ook nog wel spelen, net als Olaf die er voor het eerst was. Nadat Bas met de uitleg begonnen was kwam Willemien nog binnen. Toen ze aan de andere tafel reclame maakten met het feit dat je in hun spel mensen kon vermoorden (waar ze net nog Dirk Jan mee hadden weten te lokken) schoof ze aan bij Funkenschlag.
Het bord kan aan twee kanten gebruikt worden, met Duitsland of Amerika. Dagmar had alleen nog Duitsland gespeeld, dus wilde nu Amerika wel proberen. Een gebied moest met vijf spelers niet meedoen en om een beetje samenhang te houden werd de noordoost hoek uitgesloten.
Bij de eerste bouwfase ging Bas min of meer achter Olaf in de zuidoost hoek zitten. Dat leverde hem in het begin wat goedkope routes op, maar zorgde ervoor dat hij de laatste paar rondes van spelfase 1 niet meer kon bouwen. Het voordeel daarvan was wel dat hij die tijd steeds laatste in de speelvolgorde was.
Niek had in de eerste ronde de duurste centrale gekocht en mocht het laatst bouwen. Hij ging in het noordwesten zitten. Dit leverde hem in het begin redelijk wat dure routes op, maar hierdoor was hij relatief ongehinderd door anderen. Tegen het eind kon hij hierdoor goedkoop huizen in nog onbebouwde steden in het zuidwesten zetten, waar nog niemand anders in de buurt was.
Speelfase 3 duurde slechts een ronde. Er waren genoeg grote (dure) centrales te koop, dus erg hevig werd er niet geboden. Niek en Bas breidden hun capaciteit uit tot 17 huizen, maar konden beiden maar net op de 15 huizen komen om het spel te doen eindigen. Toen had Bas nog iets meer geld over en won het spel. Allen vonden het een erg goed spel.

Uitslag (huizen met stroom en geld als tiebreaker):
Bas 15 (20), Niek 15 (15), Willemien 13 (7), Dagmar 13 (3), Olaf 12
Waardering: Bas en Dagmar 5, Niek en Willemien 4½, Olaf 4.

13 juli 2004

Spelers: Dagmar, Niek en Wendy

Funkenschlag is een nieuw spel van Friedemann Friese. Niek & Dagmar hadden het spel net het weekend ervoor al gespeeld en waren erg enthousiast, waarmee Wendy ook over de streep kwam.
Het spel ging redelijk gelijk op. Niek startte sterk maar verloor later weer flink terrein op de dames. Dat komt mede door het spelmechanisme waardoor degene die het hardste gaat, de laatste keuze heeft voor bijvoorbeeld grondstoffen die daardoor duurder zijn.
Dit is echter gedeeltelijk in te plannen. Wie de meeste centrales op het bord heeft wordt dat lot beschoren. Echter, je wilt zo snel mogelijk bouwen omdat je daar, mits je de centrales van energie kunt voorzien, het meeste geld mee verdient, dat je weer kunt inzetten om nieuwe dingen te kopen.
Het spel is afgelopen in de ronde dat iemand een zeventiende huisje bouwt. Winnaar is echter degene die in die ronde de meeste centrales van energie kan voorzien. Als een gek bouwen heeft dus geen zin!
Niek was gedurende de laatste ronde wat achterop geraakt qua centrales en kon daardoor goedkoop inkopen. In de laatste twee ronden scoorde hij echter veel geld waarmee hij zeventien centrales kon bouwen. Hij kon er echter maar zestien voorzien. Wendy had ook zestien centrales maar had niet de goede fabrieken om ze alle van energie te voorzien en kon er vijftien voorzien. Dagmar had zestien huisjes, maar kon ze wel alle zestien voorzien. Het kwam toen aan op de tiebreaker: het geld. Niek had nog net wat meer geld dan Dagmar en won daarmee het spel.
Het spel werd zeer hoog gewaardeerd. Het spel bevat vele elementen, een biedgedeelte, een Maharadja-achtige planningsroute voor op het bord, en nog wat originele elementen. Minpuntje is dat het spel onverwachts snel afgelopen kan zijn, wat een anti-climax op kan leveren. Bij vaker spelen is het einde waarschijnlijk wel beter in te schatten.

Uitslag: Niek, 16 (39 geld) Dagmar 16 (23 geld), Wendy 15
Waardering: Dagmar 5, Niek en Wendy 4

terug naar boven