terug naar het overzicht met artikelen

Spiel 2008: verslag van Dagmar

Dit jaar stonden weer twee dagen Spiel op het programma. De verslagen van deze dagen zijn eerder al geplaatst in het Spellengek Weblog.

Verslag dag 1
Verslag dag 2

Verslag Spiel 2008: eerste dag

Het jaarlijks spellenhoogtepunt begon natuurlijk met de rit naar Essen. Er waren wel wat files, maar al met al viel het mee en om elf uur kwamen we aan bij het beursgebouw. We werden naar de (voor ons tot nu toe onbekende) parkeerkelder geloodst om de auto te parkeren. Vandaar konden we met de voet (helaas rijden er geen bussen vanaf de parkeergarage naar de ingang) naar de zij-ingang alwaar we in een flinke rij aan moesten sluiten om onze kaartjes te kopen. Het duurde een klein kwartiertje, maar toen mochten we dan ook naar binnen.

Ons eerste doel was natuurlijk de sanitaire stop (gratis en schoon). Omdat we wisten dat Peter Hein en Eugène al binnen waren belden we hen even op en ze bleken in een aangrenzende hal te zijn. Net toen we daar naar toe wilden lopen kwamen we de eigenaar van de Spielewiese (Michael) tegen. Hij was ook net aangekomen en had helaas nog geen tips voor ons dus er zat niets anders op dan zelf de boel te gaan verkennen (en vervelend dat we dat toch vonden….).
Rij voor Veggi-meeples
Peter Hein en Eugène vonden we vervolgens bij de Go-stand waar Eugène zich stond te verlekkeren op een Go bord van meer dan 500 euro. Dit lag toch iets boven zijn budget en dus besloten we op zoek te gaan naar de veggi-meeples uitbreiding voor Agricola (houten graan- en groentefiches). De rij die voor de stand waar deze uitbreiding te vinden was, hadden we al snel gevonden en vol verwachting sloten we achteraan. De rij ging tergend langzaam omdat de speelstukjes nog uitgeteld en ingepakt moesten worden voor ze konden worden verkocht. Maar de hebzucht was groot, dus we hielden dapper vol. Na ruim een half uur in de rij te hebben gestaan (we waren net over de helft) was de stand door zijn voorraad heen. Rond drie uur zou een nieuw voorraadje arriveren. Dit was wel een beetje een koude douche. Eugène had Le Havre gereserveerd dus die wilde in de rij blijven staan. Peter Hein drong even giga voor en pikte de postkaart met kleine seizoens-uitbreiding en daarna besloten Niek, Peter Hein en ik om het wachten voor gezien te houden.
Batavia
Na een snelle blik op de All Games winkel (afgeladen druk) liepen we door naar de volgende hal in de hoop een spelletje te kunnen doen. Bij Queen Games kwam net een tafel vrij waar je Batavia kon spelen en snel schoven we aan. Het leek dit jaar drukker op de beurs dan vorig jaar dus dan is het pakken wat je pakken kunt als het op spelen aankomt. Tenzij je bereid bent om in een stand te gaan wachten tot er een plek vrij komt, maar persoonlijk heb ik daar nooit zin in. Batavia werd in het Engels uitgelegd en al snel konden we van start. Batavia is een toegankelijk spelletje dat vlot wegspeelt. In het spel worden er elke ronde een aantal kaarten geveild en de opbrengst van deze veiling gaat naar de andere spelers. Met de kaarten kan je vervolgens investeren in de vloot van bepaalde landen en een stukje meevaren om exotische goederen op te pikken. Vervolgens kan je punten krijgen door meerderheden in de verschillende goederen te krijgen en door setjes van verschillende landen te sparen. Het spel was in drie kwartier gepiept. We hadden het alledrie best aardig gevonden, maar geen hoogvlieger (drie pionnen, met de kans dat het zakt als je vaker speelt).

Vervolgens hebben we weer een stukje gelopen en bij de Kaufhof een stapel spellen ingeslagen (daar lagen veel spellen voor lage prijzen). Ook liepen we even langs de stand van Friedemann Friese om daar Flussfieber en de nieuwe kaart voor Funkenschlag te kopen. Omdat het spel er toch mooier uitzag dan ik had verwacht en er het in een leuke combi met Flussfieber te krijgen was heb ik als gokje ook Die drie Gebote meegenomen. Tenslotte gaf Friedemann een kaartje met een fabriek voor Funkenschlag weg en daar heb ik er ook één van meegenomen.
Dominion
Peter Hein en Eugène hadden ondertussen ook nog wat geshopt en we waren wel weer toe aan een spelletje. Bij de Rio Grande stand was een sta-tafeltje vrij en meer ruimte heb je niet nodig voor Dominion. Eugène had dit spel al een paar keer op internet gespeeld en kon het dus vlot uitleggen. Dominion is een kaartspel waar je met een paar kaarten begint en met klauwen vol kaarten eindigt. Je hebt vijf kaarten in je handen en deze kaarten mag je gebruiken om acties te doen. Je hebt kaarten waarmee je een actie kan uitvoeren, er zijn geld kaarten om nieuwe kaarten te kopen en er zijn puntenkaarten. Deze vijf kaarten leg je aan het eind van je beurt af en de voor de volgende beurt trek je weer vijf nieuwe kaarten van je trekstapel. Zodra je trekstapel op is mag je je aflegstapel schudden. De kaarten die je koopt komen dus telkens terug. Je hebt punten nodig om te winnen, maar als je te vroeg puntenkaarten koopt dan zitten er steeds meer punten in je stapel en daar kan je verder niets mee. Peter Hein en Eugène waren wel enthousiast over dit spel. Niek en ik vonden het niet zo geweldig (of zouden we slechte verliezers zijn). Ik had het gevoel dat als je het spel vaak genoeg doet er te weinig verschillende manieren zijn om een goede stapel op te bouwen en dat je dus misschien iedere keer hetzelfde gaat doen. Maar om daar echt wat van te zeggen moet je het spel vaker dan één keer doen.
Wasabi
We besloten om bij Z-man games te gaan kijken in de hoop daar Wasabi te kunnen spelen. We hadden geluk, er kwam net een tafeltje vrij dus snel schoven we aan. Wasabi is een spel waarbij je in je beurt telkens één ingrediënt voor Sushi mag neerleggen in een matrix. Alle spelers werken aan drie recepten tegelijkertijd. Als de ingrediënten voor jouw sushi-recept op een rijtje liggen is het recept klaar en krijg je er punten voor. Als de ingredënten ook nog op precies de goede volgorde liggen dan krijg je bonuspunten (groene wasabi-blokjes). We hebben alle vier een aangenaam half uurtje beleefd met dit spel. Het spel speelt lekker weg en ziet er echt waanzinnig goed uit. De wasabi-blokjes bewaar je bijvoorbeeld in een klein Japans kommetje en de recepten zitten in een echte menukaart.
Peter Hein met ElfjeDagmar met Ork
Peter Hein wilde nog een aantal spellen kopen en dus liepen we nog een rondje. We kwamen in dit rondje onder andere in de zaal met magic-kaarten en LARP-atributen (life action role playing) terecht. Hier lopen mensen rond die zich helemaal hebben uitgeleefd op hun outfit. Peter Hein viel in deze zaal voor een heuse elf en ik heb een orkje geschaakt voor een foto. Het blijft heel grappig om al die nepzwaarden en middeleeuwse kostuums te zien hangen. Maar het is me weer gelukt om niets te kopen. We waren inmiddels uitgeshopt en dus besloten Niek en ik richting het hotel te gaan. Voor we vertrokken hebben we nog even snel een foto van de gezamenlijke oogst gemaakt. Ik was heel blij dat we onze bejaardentrolley weer mee hadden genomen. Peter Hein en Eugène moeten echt striemen in hun handen gehad hebben van al die tassen vol met spellen.
Bloom
Op de terugweg naar de uitgang liepen Niek en ik langs de stand van QWG. Er was een plekje vrij voor Bloom en dus besloten we die die als afzakkertje nog even te proberen. Frank van QWG speelde een potje mee. Bloom is een legspelletje waar iedere speler negen tegels heeft met 1 tot en met 9 bloemenvelden er op. Deze tegels moet je aan de reeds geplaatste tegels aanleggen met als enige voorwaarde dat tenminste één veld van de tegel niet over een andere tegel heen ligt. Alle reeds geplaatste bloemvelden die je met jouw tegel bedekt leveren jouw in die kleur bloemetjes op die je om kan zetten in punten. Aan het eind van het spel zijn ook nog punten te verdienen door grote velden met bloemen over te hebben. Ik vond Bloom best aardig, maar minder leuk dan ik had gehoopt. Die Hängende Garten werkt ook met het gestapeld neerleggen van tegels en dat spel vond ik toch meer te bieden hebben. Ik vond het materiaal van Bloom wel heel mooi. De tegels zijn van een materiaal wat tussen papier en plastic in lijkt te zitten en wat heel plat is en dus goed stapelbaar.

Het was inmiddels ruim na half zes en dus liepen we echt door naar de parkeergarage. Het kostte wat moeite om de auto terug te vinden (de nummering in de garage begrepen we niet helemaal), maar gelukkig wisten we de aandacht van een parkeerwacht te trekken door een deur te openen die niet open mocht en daardoor activeerden we een inbraakalarm. De bewaker heeft ons (waarschijnlijk om meer onterechte alarmbellen te voorkomen) naar onze auto gebracht en toen zijn we naar ons hotel gereden.
De oogst van de eerste dag
Vandaag overdenkend heb ik het echt super naar mijn zin gehad. Ik heb leuke spellen gedaan (Wasabi was de leukste) en ik heb al een heerlijke stapel nieuwe spellen gekocht. Het was wel beduidend drukker op de beurs dan vorig jaar, maar nog niet zo druk dat het vervelend begint te worden. Ik heb dan ook al helemaal zin in morgen!

Verslag Spiel 2008: tweede dag

Na een nogal korte en onrustige nacht gingen Niek en ik voor de tweede dag naar de beurshal in Essen voor nog een dagje Spiel. We waren net na tien uur bij de Messe en konden dus op het grote parkeerterrein gaan staan (gelukkig niet weer de onbegrijpelijke parkeergarage). We pakten lekker de bus naar de ingang. Tot onze verbazing reed de bus niet naar de hoofdingang maar naar de zij-ingang. Dat zou meteen verklaren waarom het daar gisteren zo druk was. Bij de hoofdingang zijn ze bezig met werkzaamheden op de plaats waar normaal de bus stopt en dus wordt je naar een andere ingang gestuurd. Er stonden net als de dag ervoor flinke rijen, maar omdat we gisteren al twee extra kaartjes hadden gekocht konden we nu gewoon doorlopen. Binnen leek het gelukkig wel wat minder druk dan op donderdag.

We begonnen met wat winkelen in de tweedehandsstandjes. Eigenlijk koop ik er nooit wat, maar toch vind ik het leuk om er even een blik op te werpen. Ik hoopte nu om Oeps, mis! van Haba te vinden (Knapp daneben in het Duits). Dit spel heb ik dit jaar in een opruimingsuitverkoop op de kop getikt en was een doorslaand succes bij mijn collega’s. Eén collega in het bijzonder wil heel graag ook een exemplaar hebben, maar helaas is het spel nergens meer te krijgen. Helaas lag het ook niet bij de tweedehandsstandjes op Spiel, dus hiermee kon ik haar niet blij maken. Het is ook altijd grappig om te zien hoeveel geld er nog voor sommige tweedehands titels wordt gevraagd die tegelijkertijd op de beurs worden gedumpt. Je betaald dan voor een nieuw exemplaar minder dan voor een tweedehandsje. Die keus is natuurlijk snel gemaakt. Aan de andere kant liggen de tweedehands exemplaren er volgend jaar nog steeds voor ongeveer dezelfde prijs terwijl ze dan nieuw niet meer te krijgen zijn.
Tzaar
Vervolgens sloegen we nog wat nieuwe spellen in bij verschillende kraampjes en liepen we naar de Gipf-stand. Ik heb Tzaar een paar keer met Peter Hein gespeeld en vond het een leuk spel. Zelf hebben we dit spel niet en dus greep ik mijn kans om Niek dit spel ook een keer te laten doen. De regels wist ik ook niet meer, maar de auteur Kris Burm wist ze snel en duidelijk uit te leggen. Tzaar is, net als alle andere spellen in de Gipf-serie, een abstract spel. In Tzaar moet je proberen alle stukken van één van de drie soorten speelstukken van je tegenstander te slaan (of zorgen dat je tegenstander zelf in zijn beurt niet meer kan slaan). De regels zijn niet ingewikkeld en ben je binnen een paar zetten al lekker aan het spelen. Niek en ik hebben twee potjes gespeeld. Het was dat mijn budget al flink was uitgedund anders had ik het spel misschien wel meegenomen.
Agricola
Vervolgens liepen we langs de kratjes met Agri-cola voor het goede doel. De cola zag er niet echt lekker uit, maar het idee is natuurlijk wel grappig. Vooral omdat toen ik mijn exemplaar van Agrícola (klemtoon an op de i) een paar maanden geleden bestelde bij een Nederlandse winkelier, deze toen bevestigde dat hij voor mij een exemplaar van Agricóla (klemtoon op de o) apart zou leggen.
Battles of Napoleon
Vervolgens wierpen we nog een blik op de Phalanx stand. Niek werd vooral aangetrokken door de het prototype van Battles of Napoleon. Wargames zijn niet zo mijn ding, maar Niek heeft een zwak(je) voor wargames waar Napoleon in voorkomen en dus moeten we altijd even kijken naar deze spellen. Dit prototype beviel hem zeker omdat dezelfde poppetjes die hij heeft gebruikt voor het nabouwen van de slag van Waterloo waren gebruikt als speelstukken in dit spel.
Clickado
Vervolgens liepen we door naar de enige zaal waar we nog niet geweest waren (de grote zaal direct bij de hoofdingang). Maar net voor we daar naar binnen liepen zagen wij Drei Magier Spiele een leeg tafeltje met een driedimensionaal spel er op. Omdat Drei Magier een aantal leuke korte spelletjes heeft wilde ik dit spel graag proberen. Clickado, zoals het spel bleek te heten, is een soort omgekeerde mikado met magneetjes. Er hangt een klein magnetisch egeltje aan een rekstok en de spelers krijgen een stapel stokjes. De grootste stokjes hebben een magneetje in het midden en de middelste en korte stokjes zijn gewoon van hout. De spelers moeten proberen om al hun stokjes kwijt te raken. De magnetische stokjes zijn natuurlijk lekker makkelijk, maar het venijn zit hem in de houten stokjes. Ik vond het spel uiteindelijk een beetje tegenvallen. Het idee van het spel was duidelijk leuker dan de uitvoering. Er vielen te vaak stokjes af en dat gaat snel vervelen. Maar als het dan lukt om een aantal stokjes op te hangen, ziet het er wel geweldig leuk uit.
Ticket to Ride met dobbeluitbreiding
Vervolgens liepen we door naar de grote zaal. We zagen een leeg plekje bij Ticket to Ride met de nieuwe dobbeluitbreiding. Omdat de prijs voor deze uitbreiding nogal hoog is in vergelijking met het spelmateriaal dat je krijgt, was dit nou echt iets wat ik echt eerst wil proberen. In de dobbelvariant worden de treinkaartjes vervangen door de dobbelstenen. Je krijgt vijf dobbelstenen die je moet gooien om te bepalen wat je mogelijkheden zijn. Je mag vervolgens zo veel dobbelstenen als je wilt opnieuw gooien om het resultaat gunstig te beïnvloeden. Op de dobbelstenen staan symbolen voor enkele sporen, dubbele sporen, jokers en bestemmingskaarten. Om op een dubbelspoor te bouwen moet je net zo veel dobbelstenen afleggen als het betreffende spoor lang is. Idem dito voor enkel spoor. En als je tickets bij wilt trekken dan mag je zoveel kaarten pakken als je bestemmingskaartsymbolen hebt gegooid. Per twee dobbelstenen die je niet gebruikt mag je vervolgens een fiche pakken dat je later in kan zetten als enkel spoor of dubbelspoor. Zonder deze fiches kan je ook nooit een route van meer dan vijf claimen (want je hebt maar vijf dobbelstenen). Het meest opvallende aan deze uitbreiding is dat het spel ineens veel sneller gespeeld wordt. Iedere beurt wordt er gebouwd en de administratieve handelingen die betrekking hebben op de treinkaartjes hoef je niet meer uit te voeren. De speelduur halveert hier ongeveer door. Ik vond het best aardig om te doen, maar was na één keer niet overtuigd genoeg om de beursprijs van 15 Euro neer te leggen voor deze kleine uitbreiding.
Herr der Ziegen
Na nog een rondje te hebben gelopen en nog wat te hebben geshopt (I love spellenshoppen) kwamen we aan bij de stand van Amigo waar we een leeg tafeltje zagen met Herr der Ziegen er op. In dit spel spelen dezelfde bokken de hoofdrol als in Bokken Schieten. De bokken hebben alleen inmiddels een vak geleerd (van Elvis imitator tot monnik). De kaartjes zijn erg grappig en dat prikkelt de nieuwsgierigheid natuurlijk wel. In het spel loop je met je grote bok rondjes om de kaartjes die in een raster op de tafel liggen. Iedere beurt speel je een kaart met een plaatje en een nummer. Het nummer bepaald hoeveel stappen je grote bok moet zetten en het plaatje leg je voor je op tafel. Vervolgens pak je uit de rij waar je grote bok voorstaat één kaart op (het gat wordt weer opgevuld). Je kijkt daarna of er voor je op tafel rijtjes van dezelfde soort bokken zijn die een waarde van 8 of meer vertegenwoordigen. Als dit zo is mag je de resterende bokken van deze soort claimen (je zet er een klein bokje op). Aan het eind van het spel leveren de kaarten waar een klein bokje op staat punten op. Wij vonden Herr der Ziegen beide een grappig spelletje. Het speelt lekker vlot weg, maar er zijn genoeg manieren om elkaar dwars te zitten om het leuk te houden.
Professor Punschge
Ik begon inmiddels al wel een beetje moe te worden en dus besloten we nog één spelletje te gaan doen en daarna huiswaarts te keren. Bij Zoch zagen we een leeg tafeltje met een speelbord met een grappig poppetje er op en dus schoven we aan. Er bleek nog een andere tafel te zijn waar ook mensen zaten te wachten om dit spel uitgelegd te krijgen en dus stelde de uitlegger voor om deze twee tafels samen te voegen zodat hij in één klap het spel uit kon leggen. Wij vonden dit prima en het Duitse gezin ook. Het spel heet Professor Punschge en het bleek een soort deductiespel te zijn. De professor loopt over een paadje naar zijn huis via stapstenen. Eén speler neemt de rol van de professor op zich. Deze speler kiest een kaartje waarop staat op welke stenen de professor gaat staan (alle stenen behalve die in het bos). Hij legt vervolgens fiches neer op de stenen waarop de professor gaat staan en de andere spelers moeten zien te ontdekken via welke stenen de professor naar huis gaat. Dit is lastiger dan het klinkt omdat er heel veel variatie is op het bord (vorm, kleur, achtergrond, plaatjes, aantallen plaatjes, plaats op het bord) en er dus ontzettend veel manieren zijn waarop de professor kan lopen. Ik houd niet zo van dit soort spellen en was blij toen we de opdracht hadden opgelost. Het Duitse gezin vond het wel helemaal leuk en ik kon me dit ook wel voorstellen. Het is dus echt een spel dat je eerst moet proberen. Sommige mensen zullen het ontzettend leuk vinden, anderen juist helemaal niet.

We besloten terug te lopen naar de auto omdat we geen zin hadden om helemaal naar de zij-ingang te lopen waar de bussen naar de parkeerplaats stoppen. Na een klein kwartiertje stonden we bij de auto. Met enig passen en meten kregen we onze nieuwe aankopen in de achterbak bij de rest van de bagage en keerden we huiswaarts.
Oogst van Dagmar
De oogst van dit jaar is geworden: Pandemie, Suleika, M, Die hängende Garten, Ghost Stories, Siedler von Catan Deutschland Edition, der Hexer von Salem, Auf der Reeperbahn, Flussfieber, Agricola X-deck, Die 3 Geboten, Space Alert en de Funkenschlag uitbreiding China/Korea. Op dit lijstje staan toch een flink aantal spellen die ik op mijn Spellenradar had staan (zie het blogje hierover). De meest opvallende ontbrekende is Zug um Zug Nordic Countries. Dit spel is echter wel mee naar huis gegaan, maar dan in de tas van Niek en het zou zo maar kunnen dat ik deze over twee weken voor mijn verjaardag ga krijgen.

Dagmar

terug naar boven