Menu

Introductie
Wat voor een website is dit en wie zijn wij
Updates
Overzicht met de laatste wekelijkse updates
Recensies
Recensies van 759 spellen en spelverslagen van 459 spellen
Spel aan de Maas
Neem een kijkje in het archief van onze Rotterdamse spellenclub
Artikelen
Artikelen, interviews met spelauteurs en verslagen van spelevenementen
Aanbevolen
Lijstjes met onze tips en favorieten en de winnaars van spellenprijzen
Weblog
Het Spellengek-weblog voor diverse spelgerelateerde schrijfsels
Links
Links naar andere websites over bord- en kaartspellen
Winkels
Overzicht met spellenspeciaalzaken in Nederland en België

Weblog

Recensie: Just One - 19 May 2019


Er zijn tegenwoordig steeds meer partygames op de markt die spellenliefhebbers niet alleen op tafel zetten als de (schoon)familie komt, maar die ze ook best zelf willen spelen. Denk aan Codenames, Muse, Time’s up en Dixit. Wat deze spellen gemeen hebben is dat er een beroep wordt gedaan op je creativiteit met taal om iets te omschrijven. Dit zorgt vaak voor grappige situaties waardoor ook mensen die niet zo om bordspellen geven, zich toch vermaken. Just One is een nieuw spel in dit segment.

Just One is een coöperatieve partygame waarin woorden moeten worden geraden. Iedere ronde is een andere speler aan de beurt om een woord raden (bijvoorbeeld bos, kakkerlak of meloen) op basis van hints die de andere spelers geven. Dit klinkt heel simpel, maar er is een catch: als een bepaalde hint meerder keren wordt gegeven dan vervalt hij. De hintgevers moeten dus een goede hint geven die duidelijk is maar origineel genoeg dat de kans dat andere mensen die hint ook geven klein is.

Alle spelers krijgen een plastic kaarthouder voor zich. De speler die een woord moet gaan raden, trekt een kaart van de stapel en zet deze kaart in zijn kaarthouder met de voorkant naar de andere spelers gedraait. Op elke kaart staan 5 woorden afgebeeld. De speler die moet gaan raden noemt een getal en de andere spelers moeten nu een hint gaan bedenken bij dit woord. De hintgevers schrijven hun hint op hun kaarthouder (met uitwisbare stiften).

Als iedereen een hint heeft opgeschreven, doet de radende speler zijn ogen dicht en vergelijken de spelers hun hints. Alle hints die meerdere keren zijn gegeven worden uitgewist. Het gaat daarbij om de betekenis van een woord en niet om de schrijfwijze. Prins, Prinses, Prinsje, Prinsesjes en Prinzessen zijn dus allemaal dezelfde hint en moeten worden gewist.

De radende speler moet vervolgens op basis van de hints die over blijven proberen te raden wat het geheime woord is.

Een compleet potje duurt 13 rondes lang. Aan het eind van het spel scoren de spelers punten voor het aantal goed geraden woorden. In de spelregels kan je dan zien hoe goed je het gedaan hebt.

…en de waardering

Just One is een ontzettend goede partygame. De regels zijn super simpel zodat snel met spelen kan worden gestart. Het is makkelijk om hints te verzinnen, maar doordat je weet dat dubbele hints niet tellen wordt je uitgedaagd om niet het eerste wat in je hoofd opkomt op te schrijven. Dit zorgt er voor dat er regelmatig originele en grappige hints worden gegeven. En daardoor is het ook voor de speler die het woord moet raden soms nog best lastig om het goede woord te raden op basis van de hints die gegeven zijn. Een potje Just One is zo gespeeld, maar omdat het zo leuk is zal het vaak niet bij één potje blijven. 

Het enige kritiekpuntje is dat op de kaarten woorden staan die kinderen niet zullen kennen (zoals Chanoeka, Petanque, Guillotine en Darwin). Gelukkig is dit probleem makkelijk te ondervangen door gewoon een ander nummer te kiezen als een nummer gekozen wordt met een te lastig woord voor het gezelschap. Just One is per slot van rekening een partygame en dus moet je er met elkaar voor zorgen dat iedereen mee kan doen. Als je dit doet, dan is Just One een schot in de roos.







Auteur: Ludovic Roudy & Bruno Sautter
UItgever: Repos Production
Aantal spelers: 3-7
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 20 -30 minuten
Prijs: circa 23 euro

Recensie: Orbis - 18 May 2019


Orbis is een spel waarin de spelers goden zijn die zich vervelen en die een wedstrijdje met elkaar doen wie de mooiste wereld kan maken. Het zegt iets over de goddelijke macht van deze wezens dat het spel niet standaard eindigt in gelijkspel omdat alle werelden perfect zijn. Het valt namelijk niet mee om een beetje leuke wereld te scheppen uit het niets.

In Orbis bouwen de spelers de werelden met zeshoekige tegels die in een piramidevorm worden gestapeld. De onderste laag van de wereld is 5 tegels breed en de lagen daarboven worden telkens één vakje smaller. De laatste laag van de piramide bestaat uit een tegel met daarop een god. Op de tegels staan verschillende soorten landschappen (steden, weilanden, vulkanen, meren en graanvelden). Op de onderste laag mag je zelf weten welke landschapstegels je neerlegt. Op de lagen daarboven moet je er voor zorgen dat elke tegel tenminste op één tegel van dezelfde kleur steunt.

De tegels waar de spelers uit mogen kiezen liggen in een raster van 3 bij 3 midden op de tafel. De eerste tegels die in het spel komen zijn nog gratis, maar voor latere tegels moet je  gekleurde blokjes betalen (aanbidders van de goden). Deze blokjes komen in het spel doordat iedere keer dat een tegel wordt gepakt op alle aangrenzende tegels een blokje in de kleur van de gepakte tegel wordt gelegd. Als je later dan de tegel pakt waar zo’n blokje op ligt, dan krijg je dat blokje er bij.

Het kan voorkomen dat je geen van de beschikbare tegels kan betalen of plaatsen. In dat geval mag je een tegel (met de daarop liggende gekleurde blokjes) pakken. Je draait de tegel dan om en legt hem als wildernis-tegel in je wereld. Op een wildernis-tegel kan vervolgens weer elke kleur tegel geplaatst worden.

De tegels die je plaatst leveren op verschillende manieren punten op. De blauwe en groene tegels leveren punten op als ze op de juiste manier zijn geplaatst. Op de tegels staat aangegeven welke andere kleur(en) tegel(s) er onder of rondom deze tegels geplaatst moeten zijn om punten te verdienen. Wildernis-tegels tellen hierbij ook mee als jokers en hebben dus altijd de juiste kleur.  Voor de gele tegels moet je extra blokjes uit je eigen voorraad inleveren om ze te activeren. De rode tegels leveren punten op als je bepaalde combinaties van gekleurde blokjes van de tegels uit de centrale voorraad pakt. Op de witte tegels staan tempels afgebeeld en de speler die leveren aan het eind van het spel punten op basis van wie de meeste van deze tempels heeft. Wildernis-tegels ten slotte, leveren minpunten op.

De laatste tegel die geplaatst wordt is een tegel met een god. Aan het begin van het spel worden een aantal god-tegels opengedraaid en in plaats van een normale tegel pakken en plaatsen mogen spelers ook een god-tegel pakken. Als je dit eerder in het spel doet, dan leg je deze tegel tot het eind van het spel opzij.  Iedere god levert op een andere manier voordelen tijdens het spel of punten aan het eind van het spel op. Zo zijn er goden die punten opleveren als je de meeste tegels van een bepaalde kleur in je wereld hebt maar is er ook een god die punten oplevert als je aan het eind van het spel nog wat gekleurde blokjes inlevert.

Zodra alle werelden afgebouwd zijn en zijn voorzien van een god, worden de punten geteld. Wie de meeste punten heeft, wint het spel.

…en de waardering

Wie na het lezen van deze recensie verwacht dat Orbis een luchtig, vlot spel is, komt bedrogen uit. Je moet namelijk heel goed plannen wat je doet om én tegels zo te plaatsen dat ze punten opleveren én je ook nog de blokjes krijgt  die je nodig hebt om de andere door jou begeerde tegels te kopen én er niet net die blokjes in het spel komen waar de andere spelers op zitten te wachten. Ik ben er dan ook nog niet in geslaagd om een wereld te creëren zonder wildernis. In dit spel gaat het adagium “regeren is vooruit zien”  dan ook echt op en moet je echt even goed nadenken voor je een keus maakt, zeker als de speler voor jou net die tegel pakt die jij had willen hebben. Het thema is er bij dit spel echt opgeplakt. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik een wereld met aanbidders aan het creëren ben, maar ik was vooral bezig een leuke, lastige, abstracte puzzel op te lossen.







Auteur: Tim Armstrong
Uitgever: Space Cowboys, 2018
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 45-60 minuten
Prijs: circa 30 euro